WIRTUALNA KAMPANIA PRZECIWKO PRZEMOCY KOBIET WOBEC MĘŻCZYZN I DZIECI

O tym, że przemoc nie ma płci, zaczęłam pisać w 2008 roku. - czytaj  Wtedy jeszcze niewiele osób chciało o tym rozmawiać i widzę, że nadal nie chce.

Dlaczego wokół tego tematu jest cały czas cisza?

Widzę je w milczeniu: dlaczego nikt nie reaguje? Dlaczego brak udostępnień, komentarzy, publicznego wsparcia? Powodów jest kilka.

Po pierwsze – lęk.
Mężczyzna, który publicznie powie, że doświadczył przemocy ze strony kobiety, ryzykuje ośmieszenie. Zostanie nazwany słabym, „pantoflarzem”, kimś, kto nie poradził sobie w relacji. Łatwiej więc milczeć.

Po drugie – mit idealnej matki i kobiety.
Kultura przez lata budowała obraz kobiety wyłącznie jako ofiary. Każde odstępstwo od tego schematu wywołuje niepokój. Łatwiej bronić znanego obrazu niż zmierzyć się z bardziej złożoną prawdą.

Po trzecie – zmęczenie konfliktem.
Ludzie nie chcą wojny płci. Boją się, że rozmowa o przemocy wobec mężczyzn zostanie odebrana jako atak na kobiety. A przecież to nie o atak chodzi, lecz tylko o prawdę.

Cisza nie zawsze oznacza brak problemu.

Często oznacza wstyd, strach, niepewność, brak bezpiecznej przestrzeni do mówienia. Przemoc nie przestaje istnieć tylko dlatego, że trudno o niej mówić.

A milczenie nie jest rozwiązaniem.